सागर लम्साल (बले)लाई लाग्यो जबरजस्ती करणीको आरोप
काठमाडौं । अमेरिकामा बस्दै आएकी एक युवतीले कलाकार सागर लम्साल (बले)ले लाई जबरजस्ती करणीको आरोप लगाएकी छन् । एक कलाकारकी छोरीसमेत रहेकी ती युवतीले अमेरिका गएका बेला बलेले एक वर्षअगाडि आफू माथि जबरजस्ती करणी गरेको आरोप लगाएकी छन् ।
सामाजिक सञ्जाल फेसबुकमा लामो स्टाटस लेख्दै उनले यस्तो आरोप लगाउँदै बलेलाई मेन्सन गरेकी छन् । आफू एन्जाइटीबाट पीडित रहेको पनि उनले बताएकी छन् ।
आफूले राम्रो र असल सोचेर आफ्नो समस्या बताएको तर उसैले आफूलाई जबरजस्ती करणी गरेको उनले आरोप लगाएकी छन् । आफूले आफ्नो समस्या परिवारलाई भन्न नसकेको भन्दै उनले फेसबुकमार्फत बताएको ती युवतीले बताएकी छन् ।
परिवार ध्वस्त हुने डरले आफूले आजसम्म यो कुरा बाहिर ल्याउन नसकेको तर अहिले बाहिर ल्याएको भन्दै बलेलाई राक्षस भनेकी छन् । उनले अन्तिममा बलेलाई प्रश्न गरेकी छन्, ‘कसैको जीवन बर्बाद गरेर बाँच्दा कस्तो महसुस हुन्छ ?’
बले र ती युवतीका बुवा लामो समयदेखि सँगै काम गर्दै आएका छन् । बलेलाई यसअघि पनि एकपटक सहकर्मी युवतीबाट यस्तै आरोप लागेको थियो । केस प्रहरीसम्म पुगेको थियो ।
यस्तो छ पीडित युवतीले सामाजिक सञ्जालमा राखेको पोस्ट:
एक वर्ष अघिको कुरा हो। म अमेरिका आएको केही समय मात्र भएको थियो। सानैदेखि डिप्रेसन र एन्जाइटीसँग जुधिरहेकी मलाई, घरबाट टाढा यो अन्जान ठाउँमा एक्लै हुँदा ती सबै कुराले झन् अन्धकारतिर धकेल्यो। मानसिक स्वास्थ्यकै कारण म अस्पतालमा समेत भर्ना भएँ। सायद वर्षौंदेखि आफैँसँग लड्दा लड्दा मेरो मन र मस्तिष्कले हार मानिसकेको थियो।
अस्पतालबाट डिस्चार्ज भएपछि, ‘अलि कोसिस गरेँ भने राम्रा दिनहरू आउनेछन्’ भन्ने आशा बोकेर म बाहिर निस्किएँ। त्यही बीचमा नेपालबाट केही अंकलहरू अमेरिका आउनुभएको थियो। उहाँहरू सबैजना हाम्रो परिवारसँग वर्षौंदेखि जोडिनुभएको थियो- कसैलाई म दाइ भन्थेँ त कसैलाई अंकल।
यस्तो गाह्रो समयमा, कुनै आफन्त नभएको ठाउँमा आफ्नै परिवार जस्तो मान्छे भेटे छोरीलाई अलि निको होला कि भन्ने सोचेर मेरो बाबाले ‘एकचोटि भेट न त’ भन्नुभयो।
मसँग ऊर्जा थिएन, औषधि खाइरहेकी थिएँ र एकदमै एक्लो महसुस गरिरहेकी थिएँ। तैपनि, यो बिरानो सहरमा कोही आफ्नो मान्छे भेट्दा “चर्को घाममा छहारी” मिल्छ कि भन्ने आशले म भेट्न राजी भएँ। भेट्न जाँदा एकजना अंकलसँग भेट हुन सकेन, तर जसलाई मैले दाइ भन्थेँ, उहाँसँग भेट भयो।
कुराकानीकै क्रममा उहाँले भन्नुभयो, ‘तिमी बसेको ठाउँ हेरौँ न त।’ १० वर्षभन्दा अघिदेखि चिनेको र दाइ मानेको मान्छेलाई विश्वास गरेर मैले आफ्नो अपार्टमेन्ट देखाउन लगेँ।
मेरो कोठामा बसेर कुरा गर्दा मेरो स्वास्थ्यको कुरा निस्कियो। मैले आफ्ना संघर्षहरूका बारेमा रुँदै सुनाएँ, म कति गाह्रो अवस्थाबाट गुज्रिरहेकी छु भनेर सबै भनेँ। मलाई थाहा थिएन, जसलाई मैले दाइ मानेकी थिएँ र मेरो पुरै परिवारले विश्वास गर्थ्यो, त्यो मान्छे त एउटा राक्षस रहेछ। त्यसपछि म बलात्कृत भएँ।
जति आशा बाँकी थियो, जति शक्ति बाँकी थियो, त्यो सबै सकियो। मेरो आवाज निस्किएन। म चिच्याउन चाहन्थेँ, परिवारलाई भन्न चाहन्थेँ, तर त्यस्तो अवस्थामा पनि ‘मैले केही भनेँ भने मेरो पुरै परिवार बर्बाद होला’ भन्ने डर लाग्यो।
माफ गर्नुहोला बाबा, अहिले यसरी भन्दैछु, हजुरलाई भन्ने हिम्मत नै आएन। सायद हजुरसँगै भएको भए हजुरको अंगालोमा रोएर हिम्मत बटुल्थेँ होला, तर म हजुरबाट धेरै टाढा थिएँ। त्यतिबेला एक सास फेर्न समेत गाह्रो भइरहेको अवस्थामा म आफ्नो लागि कसरी लड्थेँ होला र?
मैले कसैलाई केही भन्न सकिनँ। आफैँदेखि घृणा लागेर आयो। वर्षौंदेखिको संघर्षले गर्दा मेरो आत्मा, शरीर र मन सबैले हार मान्यो। परिवारको बारेमा सोचेर ज्यान फाल्न पनि सकिनँ, तर यो कुराले मलाई हरेक दिन भित्रभित्रै खाइरहेको छ। म न राम्ररी सास फेर्न सक्छु, न खान सक्छु; लाग्छ म एउटा जिउँदो लास बनेकी छु।
अनि त्यो राक्षस भने फिर्ता आफ्नो घर गयो र खुलेआम बाँचिरहेको छ।
आज अलि हिम्मत जुटाएर यो लेख्दैछु। मलाई थाहा छ मैले न्याय पाउँदिनँ होला र अब लड्ने हिम्मत पनि छैन, तर जसले मलाई यति ठुलो अन्याय गर्यो, त्यो मान्छेले सजाय भोग्नै पर्छ। भविष्यमा उसले अरू कसैलाई यस्तो गलत काम गर्न पाउनु हुँदैन।
म मेरो पुरै परिवारसँग माफी माग्न चाहन्छु। यो सुनेपछि सायद हजुरहरू मदेखि निराश हुनुहुनेछ। तर सधैँ निराश मात्र बनाइरहने म एउटा असफल मान्छे नै त हुँ।
अन्तिममा एउटा प्रश्न छ: ‘कसैको जीवन बर्बाद पारेर बाँच्दा कस्तो महसुस हुन्छ, सागर लम्साल क्षेत्री?’
